Ucisz się, proszę, dobrze wiem, jak to jest.
  Ty chcesz iść do przodu, a ja ciągle mówię,
  że to nie zdrowo, nie zdrowo, tak szybko biec.
  Jeszcze nie nadszedł czas, bym mógł otworzyć się.
  Tak trudno jest zapomnieć, moje serce ucisz się.
  
  W Tobie szukam siebie, mogę znaleźć albo nie.
  I choć wiem, że nie wiem;
  wiem, że wiedzieć bardzo chcę.
  Zatrzymaj się, pomyśl, czy warto jest
  znów tak od nowa przez życie na oślep biec.
  Tak trudno jest zapomnieć...
  moje serce, ucisz się.
  
  A może kiedyś,
  a może kiedyś tak jak Ty
  będę mógł znowu normalnie żyć?
  
  A póki co, ucisz się, ucisz się,
  a póki co...