W brudnym świcie smutnych miast
  Pełnym wiatrów bezlitosnych
  Mignie czasem twoja twarz
  Jak niepewne tchnienie wiosny
  W przystankowy, zmięty tłum
  Jakby cisnął ktoś dla żartu
  Bzu białego bukiet lub
  Same najszczęśliwsze karty
  
  Matką głupich cię nazwali, nadziejo
  Ludzie podli, ludzie mali, nadziejo
  Choć się z ciebie natrząsają, głośno śmieją
  Ty nas jedna nie opuszczaj, nadziejo!
  Prowadź nas, nadziejo
  W ciemny czas, nadziejo
  W mrocznej mgle wyczaruj
  Iskrę wiary
  
  Gdy fałszywych fanfar dźwięk
  Zgaśnie w dali tak, jak żagiel
  I wypełni głuchy jęk
  Zakamarki duszy nagie
  Gdy już tylko walić w mur
  Z dziką pasją pozostaje
  Nie rozpaczaj, odłóż sznur
  Ona istnieć nie przestaje
  
  Matką głupich cię nazwali, nadziejo
  Ludzie podli, ludzie mali, nadziejo
  Choć się z ciebie natrząsają, głośno śmieją
  Ty nas jedna nie opuszczaj, nadziejo!
  Prowadź nas, nadziejo
  W ciemny czas, nadziejo
  W mrocznej mgle wyczaruj
  Iskrę wiary