Niewiele chciał, niewiele miał
  I życie, jakie było, brał otwarcie
  W dziurawe swe kieszenie dwie
  Ładował szczęście swe i żarcie
  
  Nikogo nie miał poza jedną
  Co tak jak on też była biedną
  I wszyscy wielkim kołem ją mijali
  Nikt nie chciał poznać nigdy jej
  Lecz czasem gdzieś, na drodze swej
  Spojrzenia ich i biedy się spotkały
  
  Nie jeden pod jej ciosem padł
  I nie pozostał nawet ślad z człowieka
  On jeden na nią sposób miał
  Bo jak o własną żonę dbał i klepał
  
  I już miał złożyć wieczny ślub
  Na miłość, wierność aż po grób
  Gdy biedę nawiedziła chęć rozstania
  Nędznego życia miała dość
  I coraz większa brała ją złość
  Gdy on zabierał się do jej klepania
  
  A to był błąd, odeszła stąd
  Zrozumiał, że jak dziecko jest naiwny
  bo apetyt rósł i malał luz
  Więc fason bardziej trzymał sztywny
  
  Samotność trwała niezbyt długo
  Bo z jednej biedy popadł w drugą
  Czy warto było przed nią tak uciekać
  Tak było jest i tak już będzie
  Bo biedy dzisiaj pełno wszędzie
  
  Tak było jest i tak już będzie
  Bo biedy dzisiaj pełno wszędzie
  A człowiek lubi czasem coś poklepać
  A człowiek lubi czasem coś poklepać
  
  A człowiek musi czasem coś poklepać