Daleko i dawno, w krainie wśród gór
  Żyła sobie królewna ze snu
  A wydać ją za mąż chciał ojciec jej - król
  I rozkazał ją wezwać na dwór.
  
  Gdy weszła królewna w orszaku stu dam
  Król do niej odezwał się tak:
  Połowę królestwa w posagu ci dam,
  lecz męża wybiorę ci sam.
  
  Mój królu, małżonka nie szukaj mi, nie
  Chociaż wiem, że dać byś wiele mógł
  Bom sercem związana na dobre i złe
  Ze zbójcą z rozstajnych dróg.
  
  Ach, czemu tak mówisz - zapytał król
  Czy rozumu ci w głowie brak
  Z rycerzem zaszczyty czekają cię tu
  Dla zbójcy zaś topór i kat.
  
  Mój królu, zaszczytów nie będę nic mieć
  Kiedy zwiążę z rycerzem mój los
  Ty go ciągle wysyłasz na wojny, na śmierć
  Za morza, na czele swych wojsk.
  
  A zbójca to zadba o żonę i dom
  I nie zaznam z nim biedy, ni trosk
  On będzie do domu powracał co noc
  I pełen pieniędzy miał trzos.
  
  Ach córko, lecz rycerz mych wrogów precz gna
  I skarbami napełnia mój dwór
  A zbójca okrada mi własny mój kraj
  Który kiedyś się stanie i twój.
  
  Przybyli wtem zbrojni w sto mieczy i dział
  Wrogowie z nieznanych nam stron
  Zabrali królowi to wszystko, co miał
  Królestwo i skarby, i tron.
  
  Posłuchajcie królowie, co sięgacie do gwiazd
  By pół świata dać córkom swym
  Nie bądźcie za bardzo wybredni, bo czas
  rozwiewa królestwo jak dym.