W chwili, gdy strzepujesz pyłek,
  jesz posiłek, sadzasz tyłek
  na kanapie, łykasz wino-
  ludzie giną.
  
  W miastach o dziwacznych nazwach
  grad ołowiu, grzmot żelaza:
  nieświadomi, co ich winą,
  ludzie giną.
  
  W wioskach, których nie wyśledzi
  wzrok- bez krzyku, bez spowiedzi,
  bez żegnania się z rodziną
  ludzie giną.
  
  Ludzie giną, gdy do urny
  wrzucasz głos na nowych durni
  z ich nie nową już doktryną:
  "Nie tu giną".
  
  W stronach zbyt dalekich, by nas
  przejąć mógł czyjś bólu grymas,
  gdzie strach lecieć cherubinom-
  ludzie giną.
  
  Wbrew posągom i muzeom-
  jako opał służy dziejom
  przez stulecia po Kainie
  ten, kto ginie.
  
  W chwili, kiedy mecz oglądasz,
  czytasz, co wykazał sondaż,
  bawisz dziecko śmieszną miną-
  ludzie giną.
  
  Czas dzielący ludzkie byty
  na zabójców i zabitych
  zmieści cię w rubryce szerszej
  tak, w tej pierwszej.