Poeci nie zjawiają się przypadkiem
  Z niebieskich do nas przybywają stron
  Na zawsze niezgłębioną jest zagadką
  Dlaczego z nami los swój dzielić chcą
  W źrenicach tych posłańców prosto z nieba
  Istnienia smutek i marzenia blask
  W chaosie ziemskich spraw ich serca wiecznie płoną dając znak
  Tym którzy zabłądzili w mgle
  
  Odchodzą tak jak przyszli niespodzianie
  Zbyt prędko wypełniają się ich dni
  I znów na długo zostajemy sami
  Być może trochę lepsi dzięki nim
  Bezbronni, samotni w naszym świecie
  Tak, jakby niepotrzebni byli już
  Odchodzą komedianci, muzykanci i poeci
  Sternicy zagubionych naszych dusz
  
  Ich pieśni ptaki w lasach wciąż śpiewają
  I wieniec ziół rozsiewa po nich wiatr
  Odchodzą stąd, lecz nie, nie umierają
  Sumieniem naszym niespokojnym są
  
  A kiedy mój czas także się wyczerpie
  Poproszę cicho już ostatkiem tchu
  Daj Boże proszę daj nadziei choć iskierkę
  Że i ja też nie przypadkiem byłam tu