Nie karminowe, kosmetyczne
  Róże - królowe poetyczne
  Pragnące, pachnąc, uszczęśliwić
  Z łodygą jak balowa kibić
  Metr wysokości płatki rżnięte
  W krwawym koralu zawinięte
  Róże - Hiszpanki feudalne
  Nieopisanie seksualne
  
  Przy których by sam rubin pobladł
  Z jakimi na bajeczny obiad
  Przychodził bogacz pełnokrwisty
  Lawendą woniejący ogier
  Do giętkiej i wysokonogiej
  Panny Anieli
  Smutnej, czystej, szaro-jedwabnej
  No i z tymi wargami z lekka mięsistymi
  Którymi po koniaku ciemnym
  I mocnej kawie na wanilii
  Chwytała róży płomień silny
  I warg Alfreda smak korzenny
  
  Piękna Aniela utrzymanka
  Tańczyła na stołecznej scenie
  Przychodził do niej po natchnienie
  Ktoś inny jeszcze prócz amanta
  Marny wierszopis miał rastenik
  Z dziurami w płucach i w kieszeni
  Jest właśnie teraz zły, pijany
  I patrzy w róże wzrokiem szklanym
  Patrzy, nie widząc pije koniak
  I młotem żarno wali w skroniach
  I wie bez róż, że ją zabije
  Czy dziś, czy jutro, czy za tydzień
  Choć nie wie nic i róż nie widzi
  I ciągle tamten koniak pije
  
  Róże nie zauważone
  Jak rany jątrzą się czerwone
  Osypujące pierś kochanki
  Pięknej Anieli utrzymanki
  I oto krwi morderczej kurzem
  Już dymią gorejące róże
  Jak dziś, jak jutro, jak za tydzień
  Żegna się i do Adrii idzie