Próbowali odnaleźść swój spokój w szczęściu wzajemnie
  Nie mieli wspólnych marzeń chociaż od zawsze byli razem
  Jeden niedostępny, pochłonięty wciąż myśleniem
  Drugi ślepy i głuchy, zajęty do przodu pędzeniem
  Czasem ten pierwszy wyciągał dłoń bo się martwił
  Ten drugi uwierzył, że sobie poradzi sam z tym
  Okiełzna świat, rozum nie może mieć barier
  Uwierzył, że sam da rade, sam będzie swoim światłem
  Pierwszy tupał ze złośći gdy nie odpowiedzialne dziecko
  Wiedziało co jest słuszne i tak wybrało szaleństwo
  Zalewał świat łzami topił w rozpaczy
  Ten drugi robił wciąż źle mimo wiedzy że go straci
  Taka ludzka natura że możemy mieć dobry przykład
  A i tak potrafimy tylko źle wybrać
  Robimy mnóstwo błędów tracimy głowę dla zmysłów
  Chcemy być coraz mocniejsi, myślimy że to droga mistrzów
  Ten drugi też tak myślał czcił swoją wolność
  Od kilku tysięcy lat ciągle mieszkają obok
  
  Ten pierwszy wskazał mu drogę, pokazał sposób
  Dał środki na to żeby mógli w końcu spotkać się kiedyś
  Mówił do niego często i spokojnie słuchał
  Wymagał tylko wierności i tylko jego kochał
  Ten drugi kochał życie chciał być szczęśliwszy niż lepszy
  Myślał o swym przyjacielu tylko gdy ponosił klęski
  Mówił do niego ze łzami płynącymi z oczu
  Prosił o spokój, by pokazał mu na kryzys sposób
  Ten pierwszy wciąż pomagał, wciąż ufał
  Wciąż dawał mu znaki i pomagał drogi szukać
  Ten drugi gdy tylko wyschły łzy robił wszystko by oszukać
  I dalej uciekał w swoje sny o chmurach
  Chciałby iśc prosto w drugą strone, prawdy nie szukał spokoju
  Lecz luzu i sławy, dziwnie działmy nie słysząc słów przyjaciół
  Mimo mocy rozumu nie umiemy pokonać strachu przed samotnością
  Dusi nas makrokosmos tracimy życia ostrość psuje nam go pozorna wolność
  Ten drugi dla blasku chwili stracił głowę, pierwszy mając szczęścia
  To związek w jedną strone