Niech ktoś zatrzyma wreszcie świat, ja wysiadam
  Na pierwszej stacji, teraz, tu!
  Niech ktoś zatrzyma wreszcie świat bo wysiadam
  Przez życie nie chce gnać bez tchu
  
  Jak w kołowrotku bezwolnie się kręcę
  Gubić wątek i dni
  A jakiś bies wciąż powtarza mi: prędzej!
  A życie przecież po to jest, żeby pożyć
  By spytać siebie: mieć, czy być
  A życie przecież po to jest, żeby pożyć
  Nim w kołowrotku pęknie nić
  
  Niech ktoś zatrzyma wreszcie świat, ja wysiadam
  Na pierwszej stacji, teraz, tu!
  Już nie chce z nikim ścigać się, z sił opadam
  Przez życie nie chce gnać bez tchu
  
  Będę tracić czas, szukać dobrych gwiazd
  Gapić się na dziury w niebie
  Jak najdłużej kochać ciebie
  Na to nie szkoda mi zmierzchów, poranków
  Ni nocy, dni...